جامعه ایرانی ساکن ترکیبی از گروه‌های گوناگون اجتماعی- اقتصادی است. هر گروه اجتماعی در ایران امروز بخواهد یا نخواهد منافعی دارد که با دیگر همگروه‌هایش گره خورده و نمی‌تواند به سادگی از درهم تنیدگی‌ها دور شود. به این ترتیب است که هر گروه اجتماعی- اقتصادی شاید بدون اینکه نیت و رفتاری از پیش اندیشیده داشته باشد دنبال کاری می‌رود که منافع آنها و افراد وابسته به آن گروه افزایش یابد. کارفرمایان ایرانی در بخش خصوصی نیز یکی از گروه‌های اجتماعی- اقتصادی به حساب می‌آیند. این گروه‌ها در سال‌های پس از انقلاب اسلامی بهمن۱۳۵۷ تا امروز از راه‌های پرپیچ‌وخمی عبور کرده و به اینجا رسیده‌اند. در حال حاضر برخلاف دولت‌های پس از انقلاب اسلامی که کارآفرین‌های خصوصی نزد دولت و روشنفکران و حتی شهروندان اعتبار نداشتند در جایی ایستاده‌اند که دولت چهاردهم در هر فرصتی به آنها ادای احترام می‌کند و می‌گوید هر کاری بتواند برای توسعه کارآفرینان و کارفرمایان انجام می‌دهد. از سوی دیگر کارفرمایان ایرانی با پویش زمان در ۴۷سال تازه‌سپری‌شده به این نتیجه رسیده‌اند که از دولت‌ها بخواهند برای آنها روشن کند در آینده دور و نزدیک و میانه می‌خواهد به کدام راه برود و چشم‌انداز چیست تا آنها نیز با همان چشم‌انداز خود را سازگار کنند.  حالا و در شرایطی که نیمه نخست سال۱۴۰۴ تا سه هفته دیگر تمام می‌شود کارفرمایان از دولت انتظار دارند تا جایی که شفافیت اجازه می‌دهد به آنها توضیح دهد روندها و فرآیندها در نیمه دوم سال۱۴۰۴ در سطح کلان حکمرانی اقتصادی به کدام سو خواهند رفت.